امان از آتش و پاي برهنه*

امان از غربت و تلخی صحنه

از اينجا تا به مسجد، پشت در پشت،

امان از اين‌همه جلاد و شحنه

امان از شهوت و حرص تسلط*

امان از اين‌همه پيدايش بت

از اينجا تا به مسجد، پشت در پشت،

امان از مردمان بي‌تفاوت

امان از ياغيان پست غدار

امان از قوم بي‌مقدار دين‌دار

از اينجا تا به مسجد، گريه كردم:

از اين اميدواري دست بردار!

امان از ناكسان عهدبسته!

امان از حرمت بيت شكسته

از اينجا تا قيامت، بغض تلخي است؛

امان از غيرت و دستان بسته

(اسفند 83) - كمي دست‌كاري‌ش كردم خرداد ۸۵، شايد حتا بشود چارپاره‌اش پنداشت ديگر!

*در انتخاب قافيه‌های دو بند نخست اين دوبيتی‌ها، كمی خارج از عادت، و تؤام با اغماض، رفتار شده است. رد كلی هم‌قافيه بودن “برهنه” با “صحنه” و “شحنه”، و “تسلط” با “بت” و “بی‌تفاوت” را ـ مگر در موراد آسيب‌رسان ناشی از تكرار آزاردهنده، كه اميدوارم اينجا نباشد ـ نمی‌توانم بپذيرم. هرچند آنگاه اين نکته محل چالش خواهد شد که وقتی تنها اختلاف املای حرف‌ها، دو واژه را هم‌قافيه می‌سازد، تكليف چه خواهد بود؟ هرچند که اين هم توجيه دارد!

                 alirezabahrami1383